Arcadië
Arcadië is van oorsprong een vallei omringd door beboste bergen op de Pelopponesos in Griekenland. Griekse dichters als Theocritus ontdekten in de 3de eeuw voor Chr. de streek als symbool van landelijke eenvoud en roemden de heerlijkheid van het leven van jagers en herders die hele dagen met hun kudde in de natuur liepen en muziek maakten met hun fluiten. Op het kaartje is links "Arcadia" zichtbaar.
Waar het woord Arcadia vandaan komt is onbekend, maar de meest gehoorde verklaring is dat het afstamt van arkys, de strik van de jager.
De oude Grieken en dus ook de Arcadiërs geloofden dat Pan, de god van bossen, weiden, schapen en runderen die alles doordrong (pan betekent "al"), in Arcadië woonde. Hij betoverde nimfen met de muziek van zijn (pan)fluit en zou bij alle maenaden gelegen hebben. En zo ontstond het idyllisch plaatje van nimfen, saters, wellust en centauren dat de Romeinen maar al te graag overnamen. Pan en de zijnen maakten deel uit van het gevolg van Bacchus (die Pan overigens zijn bokkenpoten gaf) en vele mythische verhalen over hem spelen in Arcadië. En ook was Arcadië de jachtgrond van Artemis (Diana voor de Romeinen).
De romantische lieflijkheid van het pastorale leven vonden via de herontdekking van de oudheid in de Renaissance ingang in Italië en Frankrijk en later ook Nederland. Pastorale poëzie en herdersdrama bloeiden in de 16de eeuw en Guarini's Il pastor fido dat in Arcadië speelt werd een bron van pastorale thema's. Het thema sloeg over naar schilderkunst en beeldhouwkunst en ook naar de tuinarchitectuur. Het thema paste de inmiddels ook in Italië en Frankrijk bloeiende buitenplaatscultuur als een schoen. Immers het ideaalbeeld van terugtrekking op het platteland -waar men kon ontsnappen aan de banaliteit van het alledaagse leven aan het hof en in de stad- was een van de hoofdredenen van het ontstaan en de bloei van buitenplaatsen. En ook de associatie met de jacht was een belangrijke omdat dit een van de belangrijkste tijdverdrijven van het buitenleven was.
Wij hebben voor de naam In Arcadië gekozen omdat het een bekende term is in de historische tuinarchitectuur, ons vakgebied, maar ook omdat het verwijst naar een ideaalbeeld. Iedereen krijgt er iets dromerigs van en onze droom is de kennis over groen erfgoed te bevorderen en daarmee ook de instandhouding ervan te dienen. Daarnaast is minder bekend dat de Arcadiërs zich soms bij gebrek aan inkomsten moesten verhuren als huursoldaten en ook wij verhuren ons om onze ideële doelen te verwezenlijken.